AKP’nin Anayasa tasarısı hazırlıkları, Türkiye’nin bir saklı gündeminin doğmasına neden oldu: 'Darbe mi? Şeriat mı? ' İşte Türkiye’nin gizli gündemi bu soru. Herkes bunu tartışıyor. Ne rastlantı; yıllar önce, İslam devriminden önce benzer soru İran’ın da gündemindeydi. İranlı solcular, demokratlar, liberaller ve milliyetçiler bu soruyu tartışıyordu, darbeye karşı çıkıyorlardı. Gelin İran’ın İslam devrimi öncesi ve sonrası günlerine gidelim. Bir de, 'mahalle baskısı' varmıymış görelim.


MERHABA. Benim adım Bahman Nirumand. İranlı bir gazeteci-yazarım.

Şah’ın devrilmesinde aktif rol oynayanlardanım.

Ve aynı zamanda mollaların, demokrasi ve özgürlük getireceğine inanan milyonlarca solcu, demokrat, liberal ve milliyetçi insandan biriyim.

Evet, Humeyni yeryüzünde cenneti vaat etti bize. Demokrasi gelecek, kimse fikirleri ve siyasal görüşleri yüzünden tutuklanmayacak, işkence yapılmayacak, kadınlara eşit haklar verilecek, giyim serbest olacaktı.

Şah’ı devirdikten sonra mollaların camiye geri döneceklerinden emindik. Devleti yönetecek durumda olduklarına inanmıyorduk.

Yanıldık. Kitaplardan ezberlediğimiz cümleleri, içi boş kavramları birbirimize söyleyip duruyorduk.

ÜZERİNDE DURMADIK

Her şey 14 Ocak 1979 tarihinde değişti. Şah, İran’ı terk etti. Ardından İran tarihinin en büyük yürüyüşü Tahran’da yapıldı. Sansür, yasak yoktu, istediğimiz gibi bağırıyorduk.

Fakat mitingde ilk dikkatimi çeken, kim liberal Musaddık ya da solcu şehitlerin resimlerini taşıyor ise mollalarca dövülüyordu.

Pek üzerinde durmadık bu olayın, 'Hele bir kurtlarını döksünler, sonra sakinleşirler' diye düşündük.

Ertesi gün gazetede, bir hırsızın genç mollalar tarafından yakalanıp, adına 'İslam Mahkemesi' denilen bir mahalli heyet tarafından 35 kamçı cezasına çaptırıldığı haberini okuduk.

Haberi ciddiye almadık; 'Üç beş sapsızın işi' dedik.

Bu arada bira-şarap fabrikalarının yakılması, sinemaların tahrip edilip filmlerin sokaklara atılması gibi olayların üzerinde hiç durmadık. 'Ufak tefek şeylerin' toplumun demokrasi ve ulusal bağımsızlık yolundaki çabaları etkilemesini istemiyorduk.

Biz bunları söylerken, mollalar tarafından, kadın ve erkeklerin yan yana yüzemeyecekleri; okullarda aynı sınıflarda olamayacakları; birlikte spor yapamayacakları gibi gerici kararlar ardı ardına alınmaya başlandı.

'Müslüman kadınların yanında *****ların yeri yoktur' denilerek kadınlara örtünme zorunluluğu getirildi. Özellikle üniversitelerde bu yüzden çatışmalar çıktı.

Bu çatışmalardan rahatsız olduk; kadın sorununun güncelleşip ön plana geçmesini istemiyorduk! 'Asıl mücadele, emperyalizme ve kapitalizme karşı verilmelidir' diyorduk. Kadın sorunu bir yan çelişkiydi, ana çelişki sömürüydü. Kadının giyim sorunu, emperyalizme karşı verilen mücadeleyi baltalamamalıydı!

Peçesiz, başörtüsüz sokağa çıkan kadınlar artık açıkça, gözümüzün önünde dövülüyordu. Bazı kadınların yüzüne kezzap atılıyordu.

Biz ise hálá büyük laflar ediyorduk; bu tür olayları devrimin kaçınılmaz sancıları olarak görüp umursamıyorduk! 'İttifak' 'Eylem Birliği' gibi terimlerin peşinden koşup duruyorduk.

GEÇİŞ SANCILARI SANDIK

Humeyni, 'Bütün sorunlarımızın sebebi, cemiyetimizdeki ahlaksızlıklardır. Bunların kökünü kazımalıyız' diyor; genç mollalar terör estiriyordu. Kitabevleri yağmalanıyor; gazete bayileri ateşe veriliyordu.

Şiraz’da 'İslam Mahkemesi' eşcinsel ve fahişe olduğu gerekçesiyle dört kişiyi idam ediyordu. Benzer olay Tahran’da da gerçekleşiyor, üç fahişe ve üç eşcinsel kurşuna diziliyordu.

Sesleri ve görüntüleriyle erkekleri tahrik ettikleri için kadın spikerler televizyondan kovuluyor; uyuşturucu olarak görülen müzik yasaklanıyordu. Alkol içen, kırbaç cezasına çaptırılıyordu.

Şimdi düşünüyorum da, insan zamanla her türlü aşağılanmaya alışıyor galiba. Hiçbirini görmüyorduk; basmakalıp analizlerimizin doğru olduğuna o kadar inanıyorduk ki! ..

Oysa toplum hızla dincileştiriliyordu. Alınan her kararda 'Tamam bu sonuncusu' diyorduk. Ama arkası hep geliyordu.

Kızların evlenme yaşı 18’den 13’e düşürüldü. Parfüm, ruj, saç boyası, mücevher gibi kadın malzemelerinin yurda girişi yasaklandı. Kadın çamaşırı satan mağazaların vitrinlerine sutyen, kombinezon vs. koymasına bile izin yoktu.

Kamu dairelerinde kadın memurlara tesettüre girme emri çıkarıldı.

Aslında birçok aydın kadının üye olduğu kadın dernekleri vardı. Onlar kendi küçük çevrelerinde 'hamilelik tatilinin uzatılması', 'eşit işe eşit ücret' gibi talepleri tartışıyorlardı.

Biz aydınlar hep aynı düşüncedeydik: Demokrasi ve özgürlüğe geçiş sancılarıydı bu tür vakalar! Abartmaya gerek yoktu.

Hepimiz 'ana çelişki' üzerinde duruyorduk; öncelikle dışa bağımlılık ve ekonomik krizden kurtulmalıydık.

REFERANDUM OYUNU

Üç ay önce Humeyni, Paris’te komünistler de dahil olmak üzere her görüşün rahatça örgütleneceği bir demokrasiden, özgürlükten bahsederken, şimdi tüm solcu, milliyetçi ve liberalleri İslam düşmanı ilan etmişti.

Bu sözler üzerine ilk protestomuzu yaptık. Mitingimize bir milyonu aşkın insan geldi.

Mollaların en iyi siyasi stratejileriydi; işlerine gelmediği zaman hemen gündemi değiştiriyorlardı.

Referandum meselesini gündeme getirdiler. Halka soracaklardı: 'İslam Cumhuriyeti’ni istiyor musunuz, istemiyor musunuz? '

Kuşkusuz bu bir oyundu; halkın yüzde 65’inin okuryazar olmadığı bir ülkede kim ne anlardı cumhuriyetten?

Yapılan propaganda belliydi; dediler ki: 'İslam’a evet mi, hayır mı diyorsunuz? '

Biz bu oyunu biliyorduk ama şöyle düşünüyorduk: 'Önemli olan cumhuriyettir; serbest seçimlerdir; demokratik haklardır; özgürlüklerdir. İslam Cumhuriyeti bunu sağlayacaksa neden karşı çıkalım? '

Ancak bazı küçük kesimler bu oyuna gelmemek için referandumu boykot ettiler.

Sonuçta, 'evet' diyen 20 milyon, 'hayır' diyen ise sadece 140 bindi.

Mollalar bu referandum sonucunu çok iyi kullandılar. Güya tüm ülke yaptıklarını onaylıyordu. Artık televizyondan sonra basın da ellerine geçmişti. Sanki tüm muhaliflerin sayısı 140 bin kişi gibi gösterdiler. Halbuki 20 milyon içinde bizim oyumuz da vardı. Ama artık bizim sesimizin çıkmasına izin verilmiyordu.

HALKI ANLAYAMADIK

Mollalar güçlendikçe saldırganlaştılar.

Örneğin, tirajı bir milyon olan liberal 'Ayendegan' Gazetesi’ni kapattırdılar. Sıra sonra 'Keyhan' Gazetesi’ne geldi; muhalif yazarların işten çıkarılmasını sağladılar.

Tüm bu olanları protesto etmek için mitingler düzenlemeye başladık. Ama iş işten geçmişti artık; insanlar yılmıştı, korkuyordu.

Özgürlük, demokrasi ve bağımsızlık için ayaklanan halkın, bu kadar kısa sürede değişeceğini düşünememiştik.

Sanmıştık ki, mollaların gerici yasalarına/kurallarına halk karşı çıkacak. Halbuki tersi oldu; mollalar yasak, sansür getirdikçe arkalarından gidenlerin sayısı arttı.

Örtünmek moda oldu!

Tüm bunlara 'gelip geçici bir fırtına' diye bakmak ne büyük yanılgıydı.

Komünistlerden, solculardan, demokratlardan, milliyetçilerden sonra liberal İslamcılar da zamanla mollaların hedefi oldu.

Şah döneminden daha çok insan cezaevlerine konuldu; idam edildi.

Milyonlarca insan canını kurtarmak için yurtdışına kaçtı.

Kaçanlardan biri de bendim.

Umarım bizim hatalarımızdan birileri ders çıkarır.
 
 
Alıntı: http://www.kackisiyiz.com/news/iran_turkiye_dunden_bugune.html

halimizi gidişatımızı çok güzel özetlemiş

Doğru diyorsun hiçde inandırıcı değil...Aslında bizler bazı şeyleri abartıyoruz...
Yok iran olurmuşuz yok malezya....
Bizler abartıyoruz ortada hiçde durup konuşulacak durum yok...

26 Nisan 1986 yı hatırlıyormusun...Ozamanlar abartılıyor dedi geçen yılda abartılıyor dedi...
1986 da çernobil felaketi patlak verdi o zamanın bakanı abartmayın radyasyon yoktur dedi...
Sağlık bakanı(akp hükümetinin) karadeniz insanı abartıyor dedi karadenizde radyasyon yok...
Biz o kadar abarttıkki inanırmısın karadenizde ölenlerin %49,8 i kanserden öldü..BiZLER yine abartıyoruz...Ama dikkat edelim bu rakam istatistiklerin ortaya koyduğu rakamdır...

İllaki kişilerin kıyafetlerine karışılmamalı lakin bu kıyafet bir kesimin siyasi baskısını kapsıyor ve bunun için bir takım yaptırımlar uygulanıyorsa işte orada durmak gerekir....Unutmayalım özgürlük başkasının özgürlüğünü kısıtlamadığı sürece özgürlüktür...
Hiç inandırıcı gelmemiş bu yazı sana
peki geçen yıl 23 nisan çocuk şenliğinde bülent arınçında katıldığı bir törende yaşları 9-12 arasında değişen çocuklara türban takılmadımı ve üstüne kuran okutulmadımı...Aslında türkiye ne iran olacak nede malezya biz çoktaaann olmuşuzda haberimiz yok...
Sahi bülent arınç değilmiydi 9 yaşndaki çocuğun evlenmesinde mahsur olmadığını söyleyen....Şeriata göre evlenmesinde mahsur yoktur
Ve şimdi ana yasa değiştiriliyor hemde kapalı kapılar ardında kimsenin hiç bir şeyden haberi yok..
Ve az bucuk haberi olanlarda sizlerin tabiriyle abartıyor...Bu söz değilmidir düşünceleri muğlak hale dönüştüren...

Ütopya gerçekleşmeyen ve gerçekleşmesi hayalden öte olandır...Lakin bu ütopya söylemini yıllar önce aynı şekilde iran için kullandılar malezya için kullandılar..Şimdi türkiye için kullanıyorlar...
Madem ütopya denildi neden iranda varoldu molla rejimi?

Ayrıca bu ana yasa abd nin isteği doğrultusunda değiştiriliyor....Bilginiz olsun...
Dün bütün kanalların haber bültenlerinde aynı şey döndü...
ABD nin türkiyeye iran yaptırımı...
Haaa şimdi çıkar denilirki haberler yalan söylüyor vs vs vs...
Hükümete yakınlığıyla bilinen ve onun sözünden dışarı çıkmayan kanal d haber bile bu haberi yaptı gerisini siz düşünün....

Bir şeyleri hiçde inandırıcı değil vs vs gibi söylemlerle kestirip atmak yerine düşünmek ve sorgulamak çok daha iyidir



dostlukla...

 ya arkadaslar ben simdi cıkıp ta abartıyosunuz desem bana da kızcaksınız ama inanın umursamaz yada kestirip atan bi tavırla demiyorum bunu.aksine bunları tartısmalıyız.bence bir insanın üniversiteye kapalı girmesinde bir sakınca yok .siz diyorsunuz ki basörtüsü siyasi düsünceleri simgeliyo bu nedenle bu sekilde okula girlmemeli.eger üzerinde che nin resmi olan t-shirt le birisi okula girebiliyosa bası kapalı da girebilir.önemli olan o basörtüsünün altındaki beyinler.belki de bu geri kalmıslıgın göstergesi olan,bu ülkede belli bir düzen oturtmus bazı insanların cıkarlarını,konumlarını kaybetme korkusunun sonucu olarak ortaya cıkan bu yasak yüzlerce binlerce zeki beyni ve bu ülkenin geleceginde önemli görevleri olabilecek insanları üniversitelerden sogutuyor.hani üniversiteler bilim yuvasıydı. komik oluyor komik.zaten günümüzdeki aydınlara (sözde!!!) bakmamız üniversitelerin acınası halini görmeye yeter.gerci ne söylesek boş bu ülkede insan hakları ne kadar insan haklarını ihlal edenler varsa onlara ,özgürlükler ne kadar insanların özgürlüklerine ambargo koyanlar varsa onlara calısıyo.

Bir Fas öyküsü

Frnsa'nın en önemli gazetesi "Le Monde", 18 Mayıs'ta uzun bir Fas
röportajı yayınladı. Başlığı: "Hicab Fas'ın üstünü örtüyor".
Hicab, başörtüsünün ya da türbanın bir başka versiyonu.
Gazete, mümkün olduğunca çok okunması için röportajı üç gün
internet sitesinde tuttu. Amacına da ulaştı; en çok "tık"lanan ve
okurdan en çok mesaj alan yazılar listesinin başına yerleşti.
Türk basınında birkaç gazete o röportajdan yapılmış haberlere yer
vermekle yetindi. Oysa "Le Monde"un Fas'tan aktardıkları daha
fazla ilgiyi hak>>>ediyor. Buyurun size genişçe bir alıntı:
"Bir sessiz devrim bu. İslam'ın rengi olan bir yeşil devrim. Bir
orta öğrenim kurumunda Fransızca öğretmeni olan Sukayna 'Ülkemi
artık tanıyamıyorum' diyor.
Sukayna 20 yıl önce okulunda göreve başladığında, sadece bir
öğretmenin başını örttüğünü hatırlıyor. Bugün ise tam tersi: Onun
dışında tüm kadın öğretmenler ve tüm kız öğrenciler kapalı.
Sonunda Sukayna'nın sinirleri boşaldı, depresyona girdi, görevi
bıraktı.
Hiçbir zaman dincilerin doğrudan saldırısına hedef olmadığını
söylüyor. Sadece küçük damlaların gün geçtikçe birikmesi. Kısa
kollu, dudakları rujlu ve sadece ayak bileklerini gösteren etekle
okula gittiğinde örtülü meslektaşlarının dokundurmaları:
'Güne haram şeylerle başlanması ne kadar kötü' gibi. Ya da
dolabına üç kez pembe türban bırakılması gibi. 'Cebinize bir
çakıltaşı konuyor. Çakıltaşının ağırlığı nedir ki. Sonra birgün
öyle ağırlaşıyor ki o çakıltaşı, taşıyamıyorsunuz' diyor.
Fas'ın Fransızca yayınlanan dergisi 'Tel Quel' 11 Mart'ta
Kazablanka Üniversitesi güzel sanatlar fakültesindeki bir olayı
aktardı. Okulun başı açık son 5 kadın öğretmeninin posta
kutularına örtünmeleri uyarısı yapılan mesajlar bırakılmıştı.
Derginin yazı işleri müdürü 'Fas'ta ilk kez böyle şeyler oluyor'
diye konuşuyor.
5 yılda gelen değişim>>>Dahası artık sadece kadınlar değil, erkekler de hedef alınıyor.
Örneğin düzenlediği kültürel
faaliyetler İslami bulunmadığı için duvarlara karalanan yazılarda
kafirlikle, dinsizlikle suçlanan El-Cedidi lisesi öğretmeni gibi.
'Çok acı çekiyor' diyorlar yakınları, 'Öğrencileri artık ona
kuşkuyla bakıyor, eskisi gibi saygı göstermiyorlar.'
Herşey sessiz oldu. Düşünceler de, elbiseler de usul usul değişti.
Hiçbir tartışma, miting ya da çatışma yaşanmadan. Sukayna'nın
albümündeki okul fotoğrafları sanki bir başka yüzyıldan kalma
gibi: 'Şuna bakın. 1992'de çekildi. Kadın ve erkek öğretmenler
birlikte poz veriyorlar. Bugün böyle birşeyi düşünmek bile
imkansız.' Hüzünle 'İslamcılar'ın iktidarı da ele geçirmeleri
artık an meselesi' diye iç çekiyor..."
Fas'taki gelişmeleri yakından izlediğimiz için bu "değişim" bizi
şaşırtmadı. Örneğin, geçen yıl önce Rabat Üniversitesi'nde son
sınıfta okumakta olan bir kız
öğrenci şöyle diyordu: "Ben fakülteye girdiğimde sadece 2 türbanlı
vardı. Bir ay sonra 4'e çıktı. Onu izleyen ay 8'e... Herkes birine
çengel atmakla görevliydi. Sonra çengel atan da başka birine.
Bugün görüyorsunuz; okulun dörtte üçü kapalı."
Oysa 5-6 yıl önce böyle değildi. Alın size Fransız "L'Humanite"
gazetesinin 20 Mart 2000 tarihinde yayınladığı Rabat çıkışlı Fas
izlenimlerinden birkaç cümle: "Rabat ve Kazablanka sokaklarında
çok ama çok az türbanlı görebilirsiniz. Öğrencisinden öğretmenine,
memurundan işçisine kadar kadınların ezici çoğunluğu modern
giyimliler."
"Le Monde"un gözlemiyle bitirelim: "İslamcılık
derin ve kalıcı olarak Fas'a el koyuyor."

http://arsiv.sabah.com.tr/2006/05/23/yaz08-40-101.html

Siz, sizi ellerinde sopalarla döve döve mi türbana sokacaklar
sanıyordunuz!
Hala daha, gerçekleri göremeyen safdil garibanlar, "Amma da
büyüttünüz bu turban konusunu! Bırakın insanlar istedikleri gibi
giyinsinler. Bu bir inanç özgürlüğü meselesidir" deyip duruyorlar.
Ben de türban sorununun aslında bir kadın hakları konusu olduğunu
söyleyip duruyorum ama onların düşündüklerinin tam tersi yönden.
İsmet Berkan'ın kelimeleri ile, `muhtemel bir cumhurbaşkanının
eşinin başının açık veya kapalı olmasının Türkiye'de ciddi siyasi
gerilime neden olması` o
kadar şaşılacak bir şey mi acaba? Berkan'ın Amerikalı arkadaşının
söylediği gibi: `Bir de tersinden bakın, türban Çankaya'ya
girdikten sonra acaba türbansızlar Çankaya'ya girebilecek mi?`
Böyle tersinden bakamayacak kadar yeteneksiz veya zaten önyargılı
olanlara sormak gerek: Türkiye'de türbanın "kazanmasının"
türbansızların sıfırlanması anlamına geleceğini göremiyor musunuz?
"Hayır, Türkiye hiçbir zaman İran olmaz!" demeyin bana.
Türbansızların sıfırlanmasında hiç de öyle (İran'da olduğu gibi)
sopaya filan gerek olmayacağını hala algılayamıyorsanız, buyurun
size (Sabah'tan Erdal Şafak'ın kösesinden) "Bir Fas öyküsü". Bu
öykü de sizi ürpertmiyorsa (uyandırmıyorsa), artık söylenecek bir
şey kalmadı.


İşte bu yüzden "semboller" çok önemli Turkiye'de

Not: Bu yazı tamamen alıntıdan ibarettir. Amaç değişik birkaç bakış açısı ve örneklendirme yapmaktır.