böyle dostluk kaldı mı sizce??

Çok içten iki dost ve arkadaslardi.Fakat bir tanesi çok kurnaz, atilgan ve
hareketli, öbürüyse çok saf , dürüst ve sessizdi.
Bir gün kurnaz olan arkadas , diger arkadasin yanina giderek islerinin
bozuldugunu söyler ve kendisinden para ister.
Yakin dostu onu hiç kirmaz ve elindeki tüm parayi arkadasina verir.
Arkadasi bu parayla islerini düzeltir.
Bir süre sonra kurnaz olan yine arkadasinin yanina gider ve arkadasinin
evlenmek üzere oldugu nisanlisini çok begendigini ve kendisine vermesini
ister.
Arkadasi çok sasirir, ne diyecegini bilemez.
Ama aralarinda o denli güçlü bir sevgi vardir ki arkadasina hayir diyemez,
nisanlisini arkadasina verir.
Süreçle saf olanin isleri bozulur ve birden arkadasi aklina gelir (ben ona
sikistiginda iyilik yapmistim diyerek) arkadasinin isyerine gider ve
kendisine çalismasi için is vermesini ister.
Arkadasi ona is vermez.
Bizimki pismanlik ve üzüntü içinde geri döner ama yinede arkadasina
kizamaz.
Bir gün sokakta dolasirken yanina hasta ve yasli bir adam yaklasir.
Yoksul oldugu için ilaç alamadagini söyler.
Bizimki yasli adamcagiza acir, istedigi ilaçlari alir ve adamcagiza
verir.
Kisa bir süre sonra yasli adamin öldügünü duyar.>Yasli adam çok zengindir ve tüm mirasini kendisine birakmistir.
Saf adam artik zengindir.
Biraz da sevdigi dostuna olan kirginligiyla dostunun isyerinin karsisinda
bir ev alir ve oraya yerlesir.
Bir gün evinin kapisini dilenci bir kadin çalar.
Yasli kadin çok aç oldugunu, kendisine yemek vermesini ister.
Bizim saf hiç düsünmeden kadini içeri alir karnini doyurur.
Kimsesi olmadigini ögrendigi kadina,kendisinin de yalniz oldugunu söyler
ve bu evde birlikte yasiyalim sen evin islerini ve yemekleri yaparsin der,
yasli kadin hiç düsünmeden kabul eder.
Bir süre sonra yasli kadin bizimkine, kendine uygun bir kiz bulup
evlenmesini söyler, Bizimki böyle bir kizi nasil bulacagini, kendisinin
tanidigi olmadigini söyler.
Yasli kadin ona uygun bir kiz tanidigini ve kendisiyle görüstürebilecegini
söyler.
Görüsmeler sonucunda evlenmeye karar verilir ve dügün davetiyeleri
basilir.
Bizimkisi kirgin olmasina karsin çok yakin dostunu yine de unutamamistir.

Biraz da geldigi konumu görmesi açisindan yakin arkadasina da davetiye
gönderir.
Dügün günü gelir çatar.
Saf adam dügün salonunda bir seyler söylemek istegiyle mikrofonu alir ve
baslar yasadiklarini anlatmaya:
- Eskiden çok sevdigim bir dostum vardi .
Bir gün isleri bozulunca benden borç para istedi elimdeki tüm parayi
verdim.
Evlenmek üzere oldugum nisanlimi çok begendigini söyleyerek benden istedi.

Çok üzülerek onu da kendisine verdim...
Çünkü biz gerçek dosttuk onun üzülmesini istemedim.
Islerim bozuldugunda onun fabrikasina gittim ve çalismak için kendisinden
is istedim.
Bana is vermedi.
Çok üzüldüm, ama yine de arkadasima kizmiyorum..
Çünkü biz gerçek dosttuk.
Bu konusma üzerine kurnaz olan arkadasi daha fazla dayanamaz mikrofonu
eline alir ve baslar konusmaya:
-Benim de bir zamanlar çok sevdigim bir dostum vardi.
Islerim bozuldugunda kendisinden para istedim, tüm parasini bana verdi.
Sonra ondan nisanlisini istedim, üzülerek nisanlisini da verdi...
Nisanlisini istememin nedeni o kadinin arkadasima layik olmamasiydi (Hayat
kadiniydi).
Kendisi çok saf oldugu için arkadasimi o kadindan bu sekilde kurtardim.
Isleri bozuldugunda gelip benden is istedi.
Arkadasimi kendi emrimde çalistiramazdim, o yüzden is vermedim.
Günün birinde karsilastigi yasli adam benim babamdi.
Babam ölmek üzereydi, onu arkadasimin yanina ben gönderdim ve mirasini ona
ben biraktirdim.
Evine gelen dilenci kadin benim annemdi.
Ona bakip iyi yasamasini saglamak için gönderdim.
Su anda evlenmekte oldugu kisi de benim kiz kardesim.
Onu arkadasimla evlenmesine ben ikna ettim.
Degerli konuklar, Iste biz böyle dostuz...