62 çocuk üzerinde yapılan araştırma, ebeveynin ölümünün çocuklarda yarattığı olumsuz etkilerin boşanmanın etkilerinden çok daha önemli olduğunu ortaya koydu...sizin bu konudaki düşünceleriniz nelerdir...ayrılık mı daha zordur ölüm mü?


dostlukla...

ölümün ayrılıktan daha zor olduğunu düşünüyorum.bunda anne babanın kaç yaşında ayrıldığının da öenmi var.daha 3 4 yaşında bir çocuğun başında annesinin ya da babasının olmaması özdeşim kurmasını engeller ve ilerde çok büyük sorunlar teşkil edebilir.fakat daha ilerki yaşlarda ayrılırlarsa daha olgunlukla somut durumlarla karşılayabilir.ama ölüm akıl almaz bişey.bi daha onu hiç bi zaman göremiycek.ama ayrı olduğu anne ya da babasını istedği vakit görebilir.gerçi durumun çok daha farklı olduğu ilişkiler de var.
tabi bir de yapılan yeni evlilikte cici anne babanın yaklaşımı da öenmli hem de çok öenmli.diyeceğim odur ki bu konuyu ölüm daha zor ya da ayrılık daha zor diye genelleyemeyiz.bisürü faktör var işin içinde..

sana katılıyorum naz doğru yazmışsın

artık demir alma vakti gelmişse zamandan
meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.....

Ölüm daha zordur.Nedirki ayrıldıysam ayrıldım dünyanın sonumu hayat devam ediyor.
öLünce hayat devam edecekmi sanki

ölüm, ayrılığın her zerresine imkansızlığın sindiği, farklı bir ayrılık modelidir sadece.

iyi yazdım sanki 

ya başlıkla alakalı değil ama yazamadan edemiycem.

2 tane yaşam düşünüyorum.

biri bir çocuk gelmiş 18-20 yaşına, kaza oluyor bir şey oluyor ölüyor. son anına kadar hiçbir sevdiğinin ölümünü yaşamamış, ayrılık acısını da tatmamış olsun hadi. olabilir olamaz mı olur tabi.

ama ikinci hayatı da en az 40 yaşını geçmiş bir insan olarak düşünün. 40 sene ne kadar uzun zaman. dedesinin ninesinin ölümünü görmesi muhtemel, annesi babası da öyle. ayrılık acısını tatması? o da oldukça muhtemel. her ölüm bir ayrılık değil mi zaten.

yani benim demek istediğim, düşünüp ulaştığım sonuç, hani deriz ya hep "yaşayan bilir, aman yarebbi kimseye tattırmasın, ölümü ayrılığı yaşatmasın çok kötü aman aman" gibi cümleler.. boş cümleler bunlar. herkes yaşamak ister, uzuuuun uzun yaşamak ister. eğer bu hayatı gerçekten doya doya uzun uzun yaşamak istiyorsak, bunun için bazı şeyleri göze almamız gerekiyor. en bohem zamanlarımda düşündüm durdum çok sevdiğim dedemin ninemin ölümünü yaşıycam ben onlardan önce ölmezsem, sonraki aşama ise annem ve babam, tabi sıra bozulmazsa yine.

hayat böyle bir şey. özür dilerim belki çok bohem oldu ama bu yazmaya çalıştıklarım benim saf gerçeklerim. hayat zaman zaman çok güzel, ama acılar kaçınılmaz ki burada sadece ölümün ve ayrılığın verdiği acılardan bahsediyoruz. daha ne acılar ne üzüntüler dahil bir ömre..

neyse ya kestim burda kusuruma bakmayın.